Dortmund’lu Arslan Keskin, annesinin fotoğrafıyla aynı karede yer aldı

NRW’nin Dortmund kentinde yaşayan Arslan Keskin, 1971’de Türkiye’den Almanya’ya geldi. Annesine duyduğu hasret, torununun çektiği bir fotoğrafla yeniden gün yüzüne çıktı. Keskin’in 81 yaşındayken dile getirdiği istek, ilk kuşak göçmenlerin yüreğindeki özlemin dokunaklı bir örneği oldu.

Çorum’dan Dortmund’a uzanan emek yolu

Arslan Keskin, 1 Nisan 1941’de Çorum’da doğdu. Ailesine daha iyi bir gelecek kurmak için 1971’de trenle Almanya’ya gitti. İlk olarak Münih’e yerleşti; yaklaşık altı ay sonra Münster’e geçti. 1972’de de Dortmund’a taşındı.

Çalışma hayatında tünel inşaatlarında, STRABAG firmasında ve bir futbol sahasının yapımında çalıştı. Emeği, çocuklarının ve yedi torununun hayatında karşılık buldu. Torunları bugün sağlık, polislik, elektrik, inşaat ve kamu hizmetlerinde görev yapıyor.

Gurbet, Keskin için sadece çalışmak ve aile kurmak demek değildi. Geride bırakılanlara duyulan özlemle yaşamak da demekti. Bu özlemin en derininde ise annesi vardı.

Torununun anlatımına göre Keskin dört yıl önce, elinde annesinin büyük ve çerçeveli bir fotoğrafıyla yanına geldi. Hayatı boyunca içinde taşıdığı isteğini şöyle dile getirdi:

“Kızım, bu benim annem. Benim annemle hiç fotoğrafım olmadı. Onu çok özledim. Annemle beni yan yana bir fotoğraf çeker misin?”

İki kuşak tek karede

Torun, o gün dedesini annesinin fotoğrafıyla aynı kareye aldı. Yıllardır çekilemeyen anne-oğul fotoğrafı, böylece farklı bir biçimde de olsa aile albümüne girdi.

Torun bu anı unutamadığını söylüyor. Fotoğrafı yalnızca bir hatıra olarak değil, gurbetin, ayrılığın ve bir evladın annesine duyduğu sevginin sessiz tanığı olarak görüyor.

Eşyaları ve fotoğraflarıyla yaşayan bir hatıra

Keskin, 19 Eylül 2026’da 85 yaşında hayatını kaybetti. Türkiye’den Almanya’ya getirdiği kişisel eşyalar ve hayatından fotoğraflar, onun anısına hazırlanan küçük bir hatıra sergisinde bir araya getirildi.

Arslan Keskin’in hikâyesi, ilk kuşağın alın terini ve fedakârlığını anlatırken geride kalanların özlemini de hatırlatıyor. Annesiyle verdiği o poz ise ailenin en kıymetli hatıralarından biri olarak yaşamaya devam ediyor.